Belaja me sekretet e Viktorias

E enjtja e kësaj jave, dita kur tre miqtë e revistës MAPO vendosën të rikthehen në Tiranë, mbas një migrimi të vullnetshëm në Roshnik të Beratit që t´u shpëtonin përmbytjeve në Shkodër, qëlloi ditë terse. Tirana pothuaj po mbytej nga shiu kurse Lana ishte eksituar nga qielli i rëndë ngjyrë kobalt mbi të. Retë ishin shtrydhur që një mbrëmje më parë mbi Tiranë dhe të enjten kishin tharë deri në pikën e fundit humorin e tre miqve tanë.

Që nga Roshniku kishin sjellë me vete dhe një tufë me halle që vendosën t´i ndajnë me redaksinë. Si zakonisht, tema për Shqipërinë virtuale nuk mund të mungonte, edhe pse siç thuhej rëndom, ardhja e Realit në Tiranë, kishte treguar qartë fytyrën e Shqipërisë reale në të cilën jetojmë të gjithë.

“Mua më pëlqen Shqipëria e televizorit. Aheng këtu, aheng atje, shfaqje, gallatë, VIP-a me brekë dhe pa brekë, sherre në ekran dhe puthje armiqsh mbas sherrit në lokal, suksese, arritje historike”, tha gazetari i parë. “Edhe mua më pëlqen e njëjta Shqipëri, madje edhe ajo e dhomës së gjumit. Kur u ktheva në shtëpi, gruaja m´u duk më e plakur, por një të fikur dritën e dhomës dhe kur nisa të kryej me përpikmëri detyrimin bashkëshortor, domethënë, jetova me symbyllur ato dy minutat e trishtuara mbi gruan, i futa një të përfytyruar të dashurës dhe nuk më doli dhe aq keq”, tha gazetari i dytë.

I treti, edhe beqar, edhe me probleme zemre që i dhemb për zemrën e tij, sipas zakonit nuk fliste. Insistuam dhe vetëm diku andej nga mesdita hapi gojën dy herë; herën e parë për të gogësitur dhe të dytën për të thënë frazën që na la pa mend: “E dashura ime është spiune ndërkombëtare”. U lebetitëm. Nuk u lebetit. I kërkuam sqarime, e lutëm, ju përgjëruam dhe vetëm mbas premtimit se nuk do t´ja rrëfenim njeriu zbulimin e tij ai vendosi të hapë zemrën që i dhemb për zemrën e tij.

“Që është e bukur, e bukur është. Që është si qershi, si qershi është. Që kur më rrinte sipër në krevat më ngjante vetja si tortë, si tortë më ngjante. Që ka shijen e një fiku të mirë të “marinuar” në mjaltë, e ka këtë shije. Që më marros dhe më pëlqen të jem i marrosur edhe këtë nuk e ndryshon gjë, i marrosur kam qenë për të, kështu jam dhe kështu do të jem”, filloi ai të nxjerrë nga thellësia e zemrës rrëfimin për zemrën e tij. E dëgjonim pa e ndërprerë. Kurioziteti na ishte rritur si xhungë në pantallonat që mbajmë veshur, kur shohim programe të veçanta të digitalb-it.

“Si more, qenka spiune, e dashura jote? Fantastike! Si në filma!”, e pyeti gazetari i parë. “Edhe ndërkombëtare, madje. Mua më kanë thënë ca herë spiun shokët, por që të flija me një spiune, nuk më kishte ndodhur kurrë. Duhet të jetë eksperiencë e jashtëzakonshme”, tha gazetari i dytë.  “Çështje fati. Ky fat më ra, këtë fat po jetoj”, tha shkurt gazetari i tretë.

Pastaj na tregoi një shkresë që i ishte dërguar SHISH-it shqiptar, nga një institucion i nderuar që mbledh para nga biznesi për llogari të shtetit shqiptar. Thelbi i shkresës ishte i thjeshtë. SHISH-i vihej në dijeni nga ky institucion se qytetarë të ndryshëm shqiptarë ishin rekrutuar për llogari të një shërbimi të huaj në Amerikë me emrin: Victoria Secrets! Por në ndryshim nga rastet normale të funksionimit të agjenturave, agjentët paguanin me kartë krediti dhe dollarë shefat e tyre. Në këmbim, ata u çonin nga Amerika pako që ata i tërhiqnin direkt në sportelet e postës. Shkresa vazhdonte gjatë, por shumë më gjatë se kaq, do të vazhdonte ngrirja totale e dy gazetarëve të tjerë.

“Po të jetë për këtë punën e “sekreteve të Viktorias”, unë paskam agjente të jashtme edhe gruan, edhe të dashurën”, tha gazetari i parë. “Idem edhe unë. Të dyja i paskam agjente”, tha gazetari dytë. Dhe papritur përgjigje u ngritën e ikën. Të dy. Të ngrirë. I treti mbeti me ne. “Kanë hallin e vetes së tyre. Paguajnë me kartë krediti për gruan dhe furnizojnë fshehurazi me dollarë kartën e kreditit që kanë hapur për të dashurat.

Po të hetojë SHISH-i, do të zbulojë se ata janë shefat e agjenturës së agjenteve të tyre, grua dhe e dashur”, tha gazetari i tretë. Pastaj u ngrit dhe ai të largohet. I trishtuar. I pangushëlluar. I tkurrur nga dhembja si një zemër që vuan për zemrën tjetër. “Më shkruante email herën e fundit. Më thoshte se e kishte marrë malli marrëzisht për mua dhe unë vetëm të jem i marrë që të mos e besoj. Ajo është si qershi mbi tortën e hidhur të jetës sime”, na tha. Duke dalë nga kafja, një pikë shiu i ra në fytyrë. Nga larg na u duk se qante. Mirë do të bënte, fundja lotët nuk janë vetëm për gratë. Një burrë kryelartë në Shqipërinë reale, ja vlen të qajë.

Burimi Informativ:  MAPO